Gülağa üçün "Bayıl Arena" - Ərzurum - "ASCO Arena" "marşrutu"

Söz vaxtına çəkər deyiblər. Yay ayları, bəlkə də elə iyul idi. Ay dəqiq yadımda qalmasa da, ilini xatırlayıram - 2015. U-12-lərin ölkə çempionatının finalında həmin vaxt ölkədə uşaq futbolunda dəbi müəyyənləşdirən, əsas söz sahibi olan iki klub - “Bakı” və “Qəbələ” üz-üzə gəlirdi. Məkan o vaxtkı adı ilə “Bayıl Arena” (indiki “ASCO Arena”) idi. Matçı o zaman “Bakı”nın icraçı direktoru olan, indi II Liqada yarışan “Dinamo”ya rəhbərlik edən Yaşar Seyidovla birgə izləyirdik. Görüşün gedişatı indiyə kimi yadımdadır. “Bakı”nın heyətində fiziki göstəricilərinə görə həmyaşıdlarından heç də fərqlənməyən bir uşaq finalın taleyini demək olar ki, təkbaşına həll etdi. Vurduğu 2 qolla “Bakı”ya qələbə, çempionluq qazandırdı. Xüsusən qollardan biri möhtəşəm alınmışdı. Bəlkə də mübaliğə deyəcəksiz, amma indi o videonu izləyən tanımayan biri “elə bil Lionel Messinin uşaqlığıdı, ya da Yaminel Lamalın” deyər. Hər halda 12 yaşda finalın taleyini təkbaşına həll etmək üçün xüsusi istedad sahibi, yaşıdlarından seçilən biri olmalısan. Dərhal uşağın kimliyini soruşdum, dedilər Gülağadı, Arif Əsədovun oğlu. Həqiqətən də 12 yaşlı Gülağanın oyununa heyran qalmamaq qeyri-mümkün idi. Əslində, “Bakı”da çox istedad görmüşəm - Namiq Ələsgərovundan Mahir Emrelisinə (o vaxtlar Mədətov idi), Rəhman Hacıyevindən Vüqar Bəybalayevinə, Hacı Əhmədovundan Vüqar Mustafayevinə kimi (siyahını xeyli uzatmaq da olar)... Amma o yaşda sadaladıqlarımın heç birində Gülağadakı texnika, sürət, driblinq olmayıb.  

“Bakı”nın dağılması Gülağa kimi onlarla, yüzlərlə gənci, istedadı özünə yeni klub axtarmağa məcbur qoydu. 1 il sonra kiçik Əsədov artıq “Əlincə”də idi. Sonra “Qəbələ”yə üz tutdu. Zaman-zaman U-15, U-17, U-19 millimizdə oynadı və əksər azərbaycanlı yeniyetmələr kimi karyerası yüksələn xətlə deyil, üzüaşağı getdi. Ötən mövsüm I Liqada, “İmişli”də forma geydi...

Hər dəfə dostlarla, həmkarlarla istedadlı, erkən yaşda parlayıb, sonradan “itən” azərbaycanlı futbolçularla bağlı danışanda ilk xatırladıqlarımdan biri olub Gülağa. Hətta bir neçə ay əvvəl bu yazının girişində nəql elədiyim U-12-lərin finalı ilə bağlı xatirəmi Gülağanın böyük qardaşı Cavidlə də bölüşmüşdüm. Bu cür söhbətlərin həmişə sonu "heyif o cür istedaddan"la bitir. Amma Gülağanın bu sonluğu dəyişmək üçün gözəl şansı var...

Srağagün “Səbail” PFK heyətini daha 2 futbolçu ilə gücləndirib” başlıqlı xəbər gözümə dəydi. Əlirza Müştəbəzadənin paytaxt klubunun düşərgəsində olduğunu bilirdim. Amma Gülağa ilə müqavilə imzalanması xoş sürpriz oldu. Dərhal gözlərim önündə 9 il əvvəlki final canlandı. Mənim kimi, bir çoxları Gülağanı məhz “ASCO Arena”dakı həmin 2015-ci ildəki finalda tanıyıb. İndi 21 yaşında Əsədov yenidən “ASCO Arena”ya qayıdır. Bəlkə də bu, bir təsadüfdür, bəlkə də zərurət. Bu, son şans da ola bilər, yeni başlanğıcın startı da. Hər şey sənin özündən asılıdır, Gülağa. Yuxarıda da qeyd etdiyim kimi, son illər sənlə bağlı bütün söhbətlərin sonu "heyif o cür istedaddan" olub. İndi sənin bu təəssüfü aradan götürmək, yenidən özündən söz etdirmək şansın yaranıb. Sənə inanan, güvənən, özünü yenidən isbatlamağın üçün şans yaradan “Səbail”in, Şahin Diniyevin ümidlərini puç etmə, çalış bu fürsəti boşa vermə. Çünki Tanrı heç də hər bəndəsinə ikinci şansı vermir... 

İBRAHİM

P.S. Bu cızma-qara “dünyaya gələn” dəqiqələrdə “Səbail”in “Hatayspor”la yoxlama görüşü başa çatır - 1:1. Dərhal qolun müəllifi ilə maraqlanıram - “Cabir ötürmə verdi, Gülağa vurdu”...

Start ümidləndiricidi...