Bizə 11 Şeydayev lazımdı!

Macarıstan məğlubiyyətinin acısı keçməmiş dünən millimiz bizi növbəti dəfə “sevindirdi”. Budəfəki yenilginin əzabı daha ağır oldu. Macarlardan fərqli olaraq, slovaklar daha acımasız idilər və vurduğumuz 1 qolun qarşılığında millimiz qapısında 5 qol gördü.

Futbolda istənilən nəticə qeyd alına bilər. Bu, şübhəsizdir. Amma uduzanda da gərək kişi kimi uduzasan. Əslində, bu ifadə millimiz haqda çox işlədilib. Lakin dünən baş verənlər biabırçılığın son həddi idi. Dünən 1-2 nəfərdən başqa, digərləri meydana sanki 90 dəqiqəni yola vermək və yekunda da böyükhesabla uduzmaq üçün çıxmışdılar.

İlk həyəcan siqnalı artıq 3-cü dəqiqədə çalınmışdı. Rəqibin asması zamanı cərimə meydançamızda qapıçıdan əlavə 6 futbolçumuz (!) olsa da, Hançko çox rahat şəkildə qapıya başla zərbə endirir. Yaxşı ki, Səlahət dünən Maksim və Qara kimi seyirçi mövqeyi tutmamışdı. Amma 4 dəqiqə sonra Ağayev də milliyə kömək edə bilmədi. Lobotka qapımıza elə bir qol vurdu ki... Qara Qarayev, Rəşad Eyubov və Bədavi Hüseynov Slovakiya yığmasının hesabı açdığı epizodda elə davranırlar ki, sanki topu rəqibdən alana söyüş qoyublar. Qara rəqib futbolçuya qarşı elə nəvazişlə hərəkət edir ki... Mövqeyi dayaq yarımmüdafiəçisi olan Qarayev həmin epizodda müdafiəmizə yox, rəqibin hesabı açmasına dayaq oldu. Az sonra məlum oldu ki, bu, hələ jurnaldı, kino qabaqdaymış. İlk qolda hər şey Qaranın lazımsız centlmenliyindən başladığı kimi, ikincidə də qolun startını Maksim Medvedev verdi. Millinin kapitanı heç nədən, adi epizodda topu itirdi və yekunda kobudluqla dayandırılan slovaklar cərimə zərbəsindən hesab arasındakı fərqi artırdılar.

Millimizin biabırçı məğlubiyyəti haqda cızma-qara etmək də, oxumaq da çətindi. Əsəb, gərginlik, stress... Amma təəssüf ki, dünən “Bakcell Arena”ya yığışıb, millini qələbəyə səsləyən əksər fanatlardan fərqli olaraq, növbəti böyükhesablı məğlubiyyət Azərbaycan yığmasının əksər üzvlərinin vecinə də olmadı. Əksini iddia etsələr də, inanmayın. Çünki vətənini sevən, daşıdığı formanın yükünü dərk edən, tribunada onu dəstəkləyən minlərlə futbolsevərləri düşünən futbolçu heç vaxt meydanda belə cılız görsənməz. Uduzsa belə, 90 dəqiqə ərzində vuruşar. Ramil Şeydayev kimi. Dünən meydan oyunçuları arasında yalnız 1 nəfər azarkeşin sevgisini qazandı. Bu da Ramil oldu. Sanki Slovakiya ilə oyunda uğurlu nəticə qazanmağı 10 nəfər arasında ancaq Şeydayev istəyirdi. Səhv etmirəmsə, heç 15-20 dəqiqə deyildi ki, oyun başlamışdı, Slovakiya yığması künc zərbəsi yerinə yetirirdi. Bir anda Şeydayev ekrana gəldi və onunla komanda yoldaşları arasındakı qələbə istəyinə olan fərq açıq-aşkar göründü. Ramilin forması su içində olsa, digərləri sanki meydana yenicə çıxmışdılar. Matçın geridə qalan hissəsində Şeydayevin vuruşqanlığını onun tərdən islanan maykası göstərirdi. “Zenit”in yetirməsi dünən 90 dəqiqə ərzində meydanda canını qoydu. Söhbət təkcə vurduğu qoldan getmirdi. Dayanmadan meydanda çalışan, vuruşan, sona qədər mübarizə aparan Ramilin əziyyətini slovaklardan çox, komanda yoldaşları yerə vurdular. Kaş ki dünən meydanda 1 yox, 11 Ramil olardı. Bu zaman millimiz belə biabırçı məğlubiyyətlə üzləşməzdi. Maksimlə, Qarayla, Almeydayla, Vurğunla bizim görəcəyimiz ancaq məğlubiyyətdi.

Təbii ki, istənilən yenilgidə baş məşqçinin da payı var. Amma bu gün Azərbaycan yığmasının futbolçularının səviyyəsi elədir ki, lap Qvardiolanı da gətir xeyri yoxdu. Necə ki, oyundan sonra xorvat mütəxəssisin də söylədiyi kimi, Millətlər Liqasında bunun şahidi olduq. Hələ o zaman rəqiblər daha zəif, yığmamızın dişinə uyğun idilər. Onda belə yığmamız ölkənin ən yaxşı məşqçisinin rəhbərliyi altında Malta kimi komandanı 2 oyunda məğlub edə bilmədi. Futbolçu meydanda canını qoymayandan sonra, 90 dəqiqəni yola verməklə məşğul olacaqsa, millinin baş məşqçisinin adı heç bir əhəmiyyət kəsb etmir.

FUTBOLXEBER.AZ